Sunay Akın

12 Eylül 1962 tarihinde Trabzon’un Maçka ilçesinde doğan Sunay Akın, şiirleriyle olduğu kadar tarihin kuytu köşelerinde kalmış hikayelerin anlatımlarıyla da karşımıza çıkar. Basit ve olağan olan pek çok olayın arkasında yatan ayrıntı, onun anlatımlarında ve kurduğu bağlantılarda pek çok farklı noktaya ulaşır. Öyle ki bu bağlantılar çoğu zaman insanlığa ve tarihe önemli ölçüde şahitlik etmiş olduklarından dolayı yeni bilgilerle karşılaşmamıza yardımcı olurlar. Ancak onu var eden asıl mesele her şeyden çok şairliğidir!

Zamanın en kıymetli hatıraları, Sunay Akın’ın dizelerinde bambaşka bir hale gelir ve kalıcılığın en güçlü doruğuna yaklaşır. Şiirdeki devinim, sanatla ve hayat tecrübesindeki yaşanmışlıklarla bir arada yoğurulur. Ve ortaya çıkan şey, zamanın kıvrımlı yollarından yürüyen bir edebiyat patikasına dönüşür.

1- Çekmece

Büyüklerle ben yapamıyorum
çocuklar da almıyor beni oyunlarına
devlet dairesinde
yangından kurtarılmayacak
sıkışmış bir çekmece gibiyim
açılamıyorum sana

Kardeşiyle sokaklarda hep
bir örnek giydirilen sen
nasıl sevmezsin eşitliği
yürürken düşen çoraplarını
aynı hizaya getirmek için
annen değil miydi önünde diz çöken

Öpüşme sahnesinin tam ortasında
içeri girdiğin yazlık sinemanın
yer göstericisiyim
yürüyorsun fenerimin ışığında
yer: Kız Kulesi
ve sonu ayrılıkla bitecek
hüzünlü bir aşk filmini oynuyor
beyaz duvarında

Bir kez olsun çıkmazken ağzından
seni sevdiğimi
her gün söylememi yadırgama
bil ki bu şehirde
iskelenin verilmesini
beklemeden atlarım vapurlara

Son karesi gibi Red Kit’in
batan güneşe doğru
sürerken atımı
gitme kal demeni bekliyorum
ama yalnızca
rüzgar çekiştiriyor atkımı

2- Şiiriçi Hatları Vapuru

Nazım Hikmet vapuru
deniz ile arasına
dökülen asfaltı kırar
ve özgürlüğüne kavuşturur
Salacak iskelesini
batmak pahasına
!

Can Yücel vapuru
alaycı bir düdük çalar
savaş gemilerine
ki rakı şişeleri asılıdır
can simitlerinin
yerine

Attila İlhan vapuru
keyifle yarar suları
içinde çünkü sevgililer öpüşür
ve güvertesinde
sigarasını rüzgara karşı yakan
bir katil üşür

Edip Cansever vapuru
denize yansıyan
otel ışıkları altında
gider gelir boğazın en uzak
iki iskelesi arasında

Orhan Veli vapuru
evlerine taşırken
telaş içindeki insanları
küpeştesinden atılan
simitleri kapışır
martı kuşları

Cemal Süreya vapuru ise
akşam üstleri giyince
ışıklı elbisesini
ince bir duman savurarak havaya
dansa kaldırır
kız kulesini

3- Asansör

Telefon santralleri
beni sana bağlar sevgilim

nükleer santraller ölüme

Gökyüzünün nerede olduğunu soran
bir vapur dumanına
yanıt veremiyor hiç kimse

Çocuğunu asma köprüde sallayan
bir annedir İstanbul
ki onun
içi süt dolu
biberonudur Kız Kulesi
soğusun diye suya tutulan

Ne kalem kılıçtan
ne kılıç kalemden üstün olsun
öğrensinler birlikte yaşamayı

Örneğin kalem
aşk şiirleri yazsın
ve köreldikçe kılıç yontsun

Yalnız kaldığımız anda bile
alırız insan kokusunu
ıssız adasında
üstünden atamamıştır Robinson
yaptığı ilk hatada
yakalanma korkusunu

Kendi boşluğuna asılı
birer asansörüz aslında
ve ben elimde
taze bir karanfil
sıkışıp kaldım
iki katın arasında

4- Yalnızlık

Şemsiye yapımcıları
ıslanmaktan
tek kişiyi koruyacak genişlikte
kesince kumaşları
yağmur değil
yalnızlıktır yağan

Daha da hüzünlendirir her gece
kentin sokaklarını
bekçinin nefesiyle
düdüğün içinde dönen
nohut taneciğinin
yalnızlığı

Ah ne çok sevinirim bilseniz,
bir yılan
mezarıma girer de
göğüs kafesimin kemikleri içinde
kış uykusuna
yatarsa…

5- Antik Acılar

Geçim parası için
nice yaşlının
eski İstanbul evlerinden
getirdiği eşyalar
üstüne kar koyulup
satılıyor
antik acılar çarşısında…

BONUS: Sunay Akın’dan bir Titanic hikayesi… Çok şaşıracaksınız!

CEVAP VER

Yorumunuzu Girin
Lütfen adınızı giriniz.